Op de brugklas van Philips van Horne sg kreeg ik wiskunde van een docent die, als ik het me goed herinner, mevrouw Melis heette. Ze was net als de heer Masschelein, een early adopter als het om computers en school ging. Zo mocht ik ooit een middag bij haar thuis komen om haar P2000T te verkennen. Machtig, maar te kort om deze machine een kandidaat voor mijn verzameling te maken. Maar ze had meer. Zo had ze een Casio FX 702P die ze me voor een langere periode uitleende. In mijn herinnering een eeuwigheid, maar dat zal in werkelijkheid wel iets minder lang zijn geweest.
Casio maakte in die tijd apparaten die weliswaar als “programmeerbare rekenmachine” door de wereld gingen, maar feitelijk waren het volwaardige computers. Wel met vrij beperkte specificaties. Zo had de 720P een beeldscherm van één regel met 20 tekens, en een intern geheugen van 1.680 bytes. Ja, bytes. Pakweg 10.226.112 keer minder dan wat in de laptop zit waar ik dit bericht op maak dus. Maar desalniettemin een volwaardige computer, erg goed in rekenwerk natuurlijk, maar ook voorzien van een volwaard BASIC en permanente opslag voor 10 programma’s tegelijk, waarmee je in de praktijk vooral functionaliteit aan de rekenmachine toevoegde.
Op dit punt speel ik een beetje vals in mijn verzameling. Ik ben zo dol op de Casio’s uit deze tijd dat ik stiekem nog een exemplaar heb toegevoegd waar ik in de praktijk nooit mee heb gewerkt, de FX 880P. Dit is ongeveer het einde van deze lijn van computers, en een absoluut beest. Maar liefst TWEE regels van 32 karakters. En 32 kilobytes intern geheugen! De 880P is echt een wonder van oude moderne techniek en blijft zich in mijn verzameling verstoppen. Waar Casio zelf de 702P nog een programmeerbare rekenmachine noemde, had de 880P als naam “personal computer”, en dat was het dan ook.
My Essay 